เอาจริง ๆ ผมหันหลังให้ Gillette มานานแล้วหลังจากรู้สึกว่าโดนขูดรีดขูดเนื้อกระเป๋าเงินกับใบมีด MACH 3 เรื่อยมาถึง MACH 3 Turbo ที่ซื้อครั้งนึงแทบจะควักแบงค์ห้าร้อยจ่ายกันเลยทีเดียว แถมรู้สึกว่าใบมีดรุ่นใหม่ ๆ ของ Gillette คุณภาพไม่สมราคาเอาเสียเลยไม่ว่าจะเป็นรุ่นราคาแพงที่เป็นแบบเปลี่ยนใบมีดหรือรุ่นราคาถูกที่เป็นแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งทั้งด้าม โดยเฉพาะอย่างหลังผมว่า Gillette ทำได้เข้าขั้นห่วยมาก ซึ่งพอหันหลังให้ยี่ห้อ Gillette ก็เปลี่ยนไปเรื่อยไม่หยุดอยู่กับยี่ห้ออะไรนาน ๆ หลาย ๆ ปีแบบสมัยก่อน จนเมื่อไม่นานมานี้ไปเดินคาร์ฟูร์ก็สังเกตเห็นมีดโกนหนวด BIC Easy Click เท่าที่ดูน่าจะเพิ่งเข้าไทยได้ไม่นาน เห็นแว๊บแรกจับ ๆ ถือ ๆ อ่านสรรพคุณเห็นว่าเป็นมีดโกนหนวดแบบเปลี่ยนใบมีดได้โดยใบมีดมี 3 ชั้น หัวใบมีดขยึก ๆ ได้เหมือนพวก Gillette ที่มาราคาแพง  ซึ่งพอเห็นราคาของ BIC Easy Click  หยิบใส่รถเข็นทันที เพราะราคาตัวด้ามพร้อมหัวใบมีด 1 อันราคา 50 บาทเอง ถือว่าราคาถูกมาก

นำกลับบ้านมาก็เร่งวันเร่งคืนให้หนวดยาวเร็ว ๆ เพราะจะได้ลองใช้ BIC Easy Click สักที (ฮา) จนในที่สุดก็ถึงวันที่ได้ใช้แล้ว เท่าที่ได้ใช้ก็มีข้อแตกต่างกับพวก Gillette – MACH 3 Turbo ตรงที่ตัวด้ามของ BIC Easy Click จะน้ำหนักค่อนข้างเบาเพราะเป็นพลาสติกทั้งด้าม การใช้โกนหนวดเท่าที่ได้ใช้ก็ปกติดีครับสะอาดเกลี้ยงใช้ได้ไม่ต้องซ้ำบ่อย แทบสารหล่อลื่นก็ใหญ่ดีไม่หลุดง่าย ๆ เหมือน Gillette บางรุ่นที่วางทิ่้งไว้โดนน้ำนิดหน่อยใจเสาะหลุดมาทั้งแผ่นแล้ว

สำหรับหัวใบมีดราคาไม่แพงครับ 4 อันราคาราว ๆ 60 บาท (บางห้างก็ 69 บาท) ซึ่งถ้าเทียบราคากับหัวใบมีด Gillette MACH 3, MACH 3 Turbo แล้วถูกกว่าหลายเท่าครับ เอาว่าใครยังมีความสุขกับ Gillette ก็ไม่เป็นไรครับ ส่วนใครหาทางเลือกอื่นนอกจาก Gillette ลองดู BIC ไว้เป็นตัวเลือกก็แล้วกัน

เรื่องของเรื่องที่ทำให้ต้องมาเขียนเรื่องนี้ก็เพราะนึกเอาเองว่าทีภาษาไทยก็พูดได้ถูกหลักไวยกรณ์เองแบบอัตโนมัติแล้วทำไมภาษาอังกฤษต้องสอนแกรมม่า เท้นส์บ้าบอ 12 เท้นส์ก่อนสอนพูดด้วย ทำไมไม่สอนให้พูดได้พูดเป็นเหมือนเวลาพูดภาษาไทยก่อนก็ไม่รู้

คิดดูดี ๆ ตอนเด็กพูดภาษาไทยเป็นคำ ๆ เอามาประติดประต่อกันเป็นประโยคได้ก่อนท่องก-ฮ แต่พอภาษาอังกฤษท่อง A-Z ต่อมาก็ท่องศัพท์ง่าย ๆ แล้วก็มาถึงช่วงท่องศัพท์วันละ 5 คำ ช่วงนี้แหล่ะที่เริ่มมีการสอนแกรมม่า ที่สุดท้่ายก็ยังไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้นอกจาก “แท้งกิ้ว ทีชเชอร์ แอนด์ ยู้” ทำให้เด็กยุคก่อนมันหลอน ๆ เวลาจะสปีกอังกฤษนะ คือแบบว่าเห้ย..ไอ้ที่จะพูดเนี่ยมันต้องใช้เท้นส์อะไร แล้วต้องเป็น Subject+ V ช่องไหนฟร่ะ (V 5 มดเอ็กซ์ได้มั้ย) + แล้วต้องเติม ed ด้วยเปล่าว่ะ งงครับงง เคยถามฝรั่งว่ามันจำเท้นส์ได้หมดมั้ย ฝรั่งตอบกลับมาว่าเท้นส์คืออาราย.. ไอไม่สนใจเพราะที่ไอสปีกมันก็ถูกหลักไวยกรณ์แบบอัตโนมัติอยู่แล้ว ซึ่งมันก็เหมือนกับที่เราพูดภาษาไทยนี่แหล่ะ T^T

ตอนนี้ไม่รู้ว่าเด็ก ๆ ยุค iPhone ครองเมืองในระดับประถมเขายังต้องเรียนแกรมม่าเรียนเท้นส์กันก่อนเรียนพูดเหมือนผมรึเปล่า ถ้ายังเป็นแบบเดิมอยู่ก็คงเหมือนเดิมคือคนไทยยังพูดภาษาต่างประเทศกันได้น้อยแม้ว่าเราจะเรียนกันมาตั้งแต่อายุไม่กี่ขวบก็ตาม ส่วนใครอยากพูดเป็นพูดได้ก็ต้องไปหาเรียนเพิ่มเติมเองตอนโต ๆ มาแล้วนั้นแหล่ะ สรุปแล้วคือโรงเรียนไทยควรฝึกให้เด็กพูดได้ก่อนเรียนเท้นส์ครับ

แต่ที่แน่ ๆ ถ้ามีการจัดแข่งท่องศัพท์วันละ 5 คำชิงแชมป์โลกผมเชื่อว่าเด็กไทยได้อันดับ 1 แน่ ๆ ครับ

ผมไม่ใช่คนจีบสาวเก่งขนาดเพื่อน ๆ เรียกคาสโนว่าหรอกครับ ติดบ้างไม่ติดบ้างก็ว่ากันไปจำได้ว่าสาวคนแรกที่ผมให้ของขวัญน่าจะประมาณ ป.2 หรือ ป.3 นี่แหล่ะ (ยังจำได้อยู่เลยว่าสาวชื่ออะไร) จนถึงปัจจุบันแฟนไม่มีครับมีแต่เพื่อน เพราะเบื่อคำว่าแฟนแล้ว (ข้ออ้างชัดๆ) ก็เลยขอรวบรวมวิชาความรู้ที่ได้สะสมมาบอกเล่ากันสักนิดเผื่อหนุ่ม ๆ ท่านใดหลงเข้ามาอ่านแล้วเห็นว่าดีแล้วนำไปปรับใช้ได้ก็ขอยินดีด้วยครับ

ป.ล.1 ใครมีแฟนหรือมีคนที่อยู่ด้วยอยู่แล้วไม่ต้องอ่านหรอกครับเสียเวลา :)

1 แฟนเก่า – ผมเห็นหลายคนชอบเพ้อถึงผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นแฟนเก่า, หญิงในฝัน หรือแสดงอาการ, คำพูด ที่สื่อออกมาเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ขอบอกว่าอย่าพยายามแสดงออกมาหรือเรียกร้องความสนใจเลยครับ ผู้หญิงมองเขาก็ได้แต่มองว่าคุณเนี่ยจะดูแแลเขาได้ไงในเมื่อยังเพ้อเจ้อถึงแฟนเก่าที่เลิกกันไปนานนับปีแล้ว ถ้าจีบหญิงแล้วมีการคุยเรื่องพวกนี้ก็ขอให้เล่าเรื่องอย่างมีชั้นเชิงกันหน่อย ไม่ใช่ว่าเอะอะก็เรียกคะแนนสงสารลูกเดียว คุยไปก็ต้องดูด้วยว่าผู้หญิงเค้าอยากฟังด้วยรึเปล่า

2 มุกแป๊ก – เพื่อนรอบตัวรวมทั้งคนรู้จักเห็นหลายคนแล้วครับ มุกแป๊ก แบบว่าฝืดสนิทชนิดที่ไม่รู้ตัวเองเลยด้วยซ้ำ มุกหมาหยอกไก่เอาท์นานแล้วครับอย่าไปหยอกผู้หญิงให้เสียเวลา เดี๋ยวนี้มันยุคอินเตอร์เน็ตว่ากันตรง ๆ ไม่ต้องไปอ้อมค้อม พวกเล่นมุกฝืดมุกแป๊กทุก 30 นาทีเวลาคุยกันเนี่ยขอให้รู้ตัวไว้เลยว่าเป็นตัวทำให้เพื่อนเบื่อ เพื่อนเบื่อหญิงก็เบื่อเช่นกันครับ ฉะนั้นถ้าจะเล่นมุกแบบว่าจำมาจากใน Facebook, Twitter, Email ขอให้จำมาแบบเนียน ๆ หน่อย อย่าลืมว่าสาว ๆ เค้าก็เล่นพวกนี้เหมือนกัน

3 การแต่งตัว – พวกที่บอกว่าก็ฉันเป็นแบบนี้ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ก็ขอให้ไปสู่สุขคติกันไว ๆ ก็แล้วกัน เสื้อผ้า หน้า ผม กางเกง รองเท้า สำคัญนะครับ ไม่ว่าจะเป็นการเจอกันแบบเพื่อนหรือจะไปเดท อย่างน้อยก็ทำให้ผู้หญิงทราบได้ว่าเราเป็นคนยังไง ไอ้ประเภทเสื้อแถมมาจากงานแฟร์ต่าง ๆ กางเกงยีนขากระบอกใหญ่ รองเท้าผ้าใบส้นหนา ๆ ถามหน่อยเหอะผู้หญิงที่ไหนเขาจะแล ที่เรา ๆ ยังอยากได้แฟนแต่งตัวดีน่ารัก แล้วทำไมผู้หญิงจะไม่อยากได้แฟนแต่งตัวดีล่ะครับ ถ้าจะใส่เสื้อยืดก็ขอให้ดูดีหน่อย เสื้อคอโปโลก็ใส่แบบพอดีตัวหน่อยก็ดี กางเกงใส่ขายาวมาทั้งชีวิตก็เปลี่ยนเป็นขาสั้น 3 ส่วน 4 ส่วนบ้างก็ได้ แต่ก็เลือกให้เหมาะหน่อยก็แล้วกัน ส่วนรองเท้าผ้าใบไม่ว่ากันแต่ขอให้มีหลายคู่หน่อยไม่ใช่เอะอะก็คู่เดิมซ้ำตลอด

4 มารยาท – มาเขียนเรื่องนี้ในยุค iPhone กับ BB สงสัยจะกระทบชิ่งกันทั้งหญิงทั้งชายนะ เริ่มกันที่เรื่องการเดินก็อย่าเดินแกว่งไข่กันมากนักหุบ ๆ ขากันไว้ซะหน่อยไม่เสียหายอะไร อกผายไหล่ผึงยังใช้ได้เสมอ ประเภทเดินหลังงอ ๆ ตัวห่อ ๆ ก็ปรับกันหน่อย การพูดจาจะเอะอะโวยวายประมาณไหนอันนี้คงต้องดูปฏิกริยาจากสาวๆด้วยว่ารับได้แค่ไหน แต่เรื่องสำคัญที่สุดเรียกว่าเป็นจุดชี้เป็นชี้ตายเท่าที่นึกออกตอนนี้ก็คงเป็นมารยาทบนโต๊ะอาหารที่หลายคนลืมไปแล้ว เช่น อย่าเคี้ยวเสียงดัง อย่าเห็นเป็นเรื่องตลกนะจ๊ะ ประสบการณ์ตรงเคยเจอสาวเคี้ยวเสียงดัง(มาก)ผมเองก็ขอบ๊ายๆ เลยเหมือนกัน จากนั้นก็เป็นเรื่องโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะอาหารจะ iPhone จะ BB ก็ไม่ต้องยกมาแชทบนโต๊ะอาหารบ่อยนักหรอกยั้งได้ก็ยั้งไว้หน่อย บางทีสาว ๆ เขาไม่เข้าใจหรอกว่าเราจะหยิบโทรศัพท์มาดูบ่อยอะไรนักหนา

5 ให้เกียรติคนที่อยู่ตรงหน้าก่อนเสมอ – ถ้าคุณอยากจะเป็นคาสโนว่าต้องจำข้อนี้ให้ขึ้นใจครับ เพราะแม้คุณกำลังคั่วหญิงอยู่ 5 คนพร้อมกัน แต่คนที่อยู่ด้วยตรงหน้าคือคนที่สำคัญที่สุดครับ เช่นน้องเปิ้ลโทรหาเวลาไปออกเดทกับน้องฟ้าก็ไม่ต้องแสดงออกนักก็ได้ว่าน้องเปิ้ลโทรมาหา ไม่รับสายได้ดีที่สุด หรือถ้ารับก็คุยให้สั้นที่สุด ให้ความสำคัญกับน้องฟ้าเป็นอันดับแรกก่อนเสมอ ในทางกลับกันเวลาคุณไปอยู่กับคนอื่นก็เช่นกันเดียวกันครับ คือให้เกียรติคนที่อยู่ตรงหน้าก่อนเสมอ

เอาแค่ 5 ข้อนี้ก่อนแล้วกันไม่งั้นเดี๋ยวจะกลายเป็นสอนจระเข้ว่ายน้ำไปซะเปล่าๆ  ^_^

ขอให้โชคดีจีบสาวติดกันถ้วนหน้าทุกคนครับ

ป.ล.2 ทุกข้อที่กล่าวมาเมื่อเป็นแฟนกันแล้วคุณจะซกมก ตดเหม็น กลิ้งแทนเดิน ถ้าแฟนคุณรับได้ก็ไม่มีใครว่าครับ

เพิ่มเติม : เรื่องอื่น ๆ อย่างเรื่องตั้งชื่อเล่นให้สาว ๆ ก็ดูสักหน่อยว่าเรียกไปหน่ะเหมือนชื่อหมารึเปล่า ถ้าเหมือนก็เปลี่ยนซะหน่อยนึง, เรื่องจำวันเกิดวันครบรอบต่างๆ เรื่องพวกนี้หลายคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องใหญ่ต้องท่องและจำให้ขึ้นใจ ถ้าเป็นสมัยก่อนใช่ครับ แต่สมัยนี้โทรศัพท์สมัยใหม่จดบันทึกสั้น ๆ ได้หมดแล้วฉะนั้นจดครับจดจะได้ไม่ลืมที่สำคัญคือไม่จำสลับคนด้วย

จริง ๆ เร่ิมจากนึกถึงรองเท้า Dr.Marten’s ก็เลยถามราคากับ @padan34 ว่าที่อังกฤษราคาเท่าไหร่ เพราะที่ไทยตอนนี้คู่นึก 6-7 พันบาทแล้ว คุยกันไปคุยกันมาเรื่องรองเท้าแล้วก็มาเรื่องการแต่งตัวสมัยก่อนที่ใส่ Dr.Marten’s ก็มีคุณ @PHz เข้ามาแจมหลังจากนั้นก็ยาว…มากๆ เรียกว่าเป็นการคุยใน twitter เรื่องเดียวที่ยาวที่สุดเลยก็ว่าได้

เริ่มจากสมัย ม.ต้น ไปดูคอนเสิร์ต MC Hammer จำได้ว่าวันที่ไปดูคือกลับจากโรงเรียนแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วดิ่งไปที่อินดอร์สเตเดี้ยม หัวหมากทันที ไปคนเดียวมองซ้ายมองขวาเห็นคนมุงเยอะ ๆ ยืนรอซื้อตั๋วก็ไปต่อคิวจำได้ว่าราคาบัตร 300 บาท ร้องเพลง MC Hammer ได้อยู่ 2 เพลงที่เหลือไปเต้นเย้วๆๆ ในคอนเสิร์ตอย่างเดียว การแต่งตัวช่วงนั้นเสื้อเชิตพลิ้วๆ กางเกงผ้าหางกระรอกพลิ้วๆ นอกจาก MC Hammer ช่วงนั้น Michael Jackson เร่ิมมาล่ะ แต่ยังไม่แนวเท่า MC Hammer ในตอนนั้น

พอเร่ิม ม.ปลาย ช่วงนี้เป็นอะไรที่สนุกมากช่วงปลายของกางเกงผ้าหางกระรอกเพลง Ice Ice Baby (Vanilla Ice) กำลังแรงทีเดียว ฝึกเต้นเพลงนี้กับเพื่อน ๆ จนเต้นพอได้บ้าง (ตอนนี้ก็จำสเต็ปง่ายๆได้อยู่นะ) พอหมดจากยุคใส่กางเกงผ้าหางกระรอกก็กลายเป็นกางเกงยีนส์ขาใหญ่ฮิปฮอป ใครใส่แล้วปลายขาขาดยิ่งเท่ ช่วงนี้นักร้องที่ฮิต ๆ เป็นเด็กแนว 2 คน “Kriss Kross” มาสร้างกระแสใส่กางเกงกลับหน้ากลับหลัง พร้อมด้วยเสื้อเบสบอล …ซื้อครับซื้อเก็บตังค์อยู่พักนึงไปถอยเสื้อเบสบอลตัวละเกือบ 2 พันมาใส่…เท่มาก นอกจากเสื้อเบสบอลก็มีเสื้อทีมบาสในเอ็นบีเอ หมวกทีมเบสบอลทั้งของแท้ของเทียมเรียกว่าไปเดินมาบุญครอง, สยาม ช่วงเวลานั้นเด็กผู้ชายใส่กางเกงกลับด้านกันเป็นแถว แล้วก็เป็นจังหวะที่รองเท้า Dr.Marten’s กับ Underground เริ่มมาแล้วครับ ถ้าแต่งชุดเต็มยศก็จะเป็นเสื้อเบสบอล-กางเกงขาใหญ่-รองเท้า Dr.Marten’s หรือถ้าอีกแนวที่เห็นคนอื่นใส่ก็จะเป็นเสื้อเชิตพอดีตัว-ขาเดฟรัดไข่-รองเท้า Underground

เรื่องรองเท้า Dr.Marten’s นี่เล่ากันยาวอีกเหมือนกันเพราะคู่แรกที่ซื้อเป็นสีเชอรี่ ใครใส่ Dr.Marten’s ต้องห้อยกระดิ่งไม่เล็กไม่ใหญ่ไว้ที่รองเท้าด้วยเดินออกจากบ้านทีหมาเห่ากันเป็นแถว (ฮา) หลัง ๆ มาซื้อ Dr.Marten’s อีกคู่เป็นสีดำคู่นี้จำได้ว่าซื้อในร้าน FootWork เพราะในมาบุญครองไม่มีไซส์เราแล้ว (เบอร์ 9) ก็เลยซื้อแพงกว่าชาวบ้านชาวช่องเค้า แต่ Dr.Marten’s ของเราก็จะเท่กว่าคนอื่นหน่อยนึงตรงที่มีเข็มขัดเล็ก ๆ คาดที่รองเท้า ใส่แบบว่าโคตรจะถนอม เช้าก่อนออกก็ขัดซะ..เอี่ยม ตกเย็นเข้าบ้านก็ต้องเช็ด..ให้ดูใหม่ ส่วนตอนเรียน ร.ด. มีเพื่อนเปรี้ยวใส่ Dr.Marten’s ไปเรียน โดนจับไปลงบ่อบัวที่ราบ 11 (บางเขน) พอขึ้นมารองเท้ามีแต่โคลน …นึกแล้วยังขำไม่หาย

ส่วน Underground เป็นรองเท้าที่ชอบแต่ตอนนั้นราคาแพงกว่า Dr.Marten’s อยู่นิดหน่อยเลยไม่ได้ซื้อกับเค้าสักคู่ จำได้ว่าหน้ารองเท้า Underground มีทั้งเป็นลายเหมือนบนตัววัว (พื้นขาวแต้มดำ) , ลายม้่าลาย, ลายเสือดาว (ม่วงจุดดำ) ความแปลกของ Underground คือส้นรองเท้าจะหนามากคือใส่แล้วตัวจะสูงปรี๊ดขึ้นมาทันที

นอกจากเรื่องเสื้อผ้าใส่เที่ยวแล้ว ถ้าเป็นชุดนักเรียกในช่วง ม.ปลาย ก็ต้องเสื้อขาวตัวใหญ่ ๆ ประมาณว่าปกติใส่ M ก็หนีไปใส่ L หรือ XL เสื้อต้องไปหาซื้อที่จตุจักรตัวละ 100-150 บาทสีขาวก็จะไม่ขาวจะหม่น ๆ หน่อย ส่วนกางเกงนักเรียนก็ต้องแบบธรรมดาไม่ได้เลยต้อง “สั่งตัด” ผ้าเวสปอยต์ (เรียกงี้เปล่าหว่า) ส่วนซิปกางเกงเชยแหลก ต้องเป็นกระดุมเท่านั้น ถ้าให้เท่ยิ่งขึ้นต้องเป็นกระดุมเงิน Levi’s 501ส่วนถุงเท้าก็ต้องถุงเท้าฟุตบอลหรือครึ่งแข้งสีขาวแล้วรูดลงไปกอง ๆ กับตาตุ่ม รองเท้าเป็นอื่นไม่ได้นอกจากนันยางเวลาใส่ให้แนวต้องแบบว่าใส่แบบเหยีบส้นด้วย ซึ่งรองเท้าก็จะขาดตรงส้นแล้วก็จะมาขาดตรงนิ้วก้อย ใส่กันคู่นึงก็ปีนึง เรื่องซักรองเท้าลืมไปได้เลยไม่เคยซักเลยนอกจากแม่บ่นให้เอารองเท้าไปซักก็ถึงซัก แฟชั่นในโรงเรียนตอนนั้นนอกจากเสื้อตัวหลวมๆ ใหญ่ ๆ กางเกงสั่งตัด ถุงเท้ากอง ๆ นันยางเหยียบส้นแล้ว ยังมีกระเป๋านักเรียนจาค๊อบส์ ปากกาซานริโอ้ ถุงผ้าพูม่า ถุงผ้าซานริโอ้ หนังสือพิมพ์ซอคเก้อร์ ฯลฯ

ซึ่งถ้าว่ากันเฉพาะเรื่องซาริโอ้ (Sanrio) ก็ช่วงม.5-ม.6 แล้วก็ยังลามมาถึงช่วงมหาลัยด้วยนั้น เรื่องของเรื่องเริ่มจากผู้หญิงในห้องที่เรียนด้วยกันมีปากกาเคโระ (Keroppi) ก็เลยเอาบ้างไปสยามซื้อปากกาเคโระสีน้ำเงิน (แท่งละ 25 บาท) ต่อมาพอเคโระเริ่มเกลื่อนก็เปลี่ยนเป็นปากกาทาโบะ (Minna No Tabo) ที่นี้ซื้อมันเกือบทุกสีเลยน้ำเงิน, แดง, เขียว, ม่วง, แท่งละ 25 บาท กลายเป็นว่าผู้ชายในห้องหลายคนใช้ปากกาซานริโอ้แล้วพวกผู้หญิงก็จะมียืมไปใช้ต่ออีกที การใช้ปากการาคาแพงสำหรับผมในสมัยนั้นคือทำให้เรารักษาของคือใช้แท่งละ 3 บาท 5 บาทหายก็ช่าง แต่พอเป็นปากกาซานริโอ้ใช้แล้วต้องรักษายิ่งชีพ น่าจะเป็นปากกาที่ใช้หมดแท่งถึงไปซื้อใหม่ก็ว่าได้ แต่หลัง ๆ ปากกาซานริโอ้เริ่มแพง (40-50 บาท) ก็เลยช่างมันเหอะ แพงเกิ้น… นอกจากปากกาแล้วยังมีถุงผ้าพูม่า/ถุงผ้าซานริโอ้อีกอย่างที่ฮิตระเบิด (พวกถุงผ้าหูรูดของแต่ละโรงเรียนก็มีแรงบันดาลใจจากถุงผ้าพูม่า/ถุงผ้าซานริโอ้นี่แหล่ะ) ถือไปโรงเรียนก็ต้องแอบ ๆ เพราะเดี๋ยวโดนยึด มีอยู่สองใบก็วน ๆ กันถือ ส่วนกระเป๋านักเรียนไม่ถือเพราะใส่หนังสือไปในถุงผ้าแทน ส่วนผู้หญิงก็จะนิยมกระเป๋าจาค็อบส์ ซึ่งวางไว้ที่ไหนนาน ๆ ไม่ได้เพราะหายทันที

ด้านเสียงเพลงคนแรกที่นึกถึงเลยก็ต้อง Michael Jackson ตอนมีคอนเสิร์ตครั้งแรกในไทยไปยืนจองตั๋วกับเพื่อนบัตร 2,000 บาท (การ์ดสีเงิน) โดดเรียนไปดูคอนเสิร์ต ไปกันตั้งแต่ 4 โมงเย็นเข้านั่งในสนามร้อนก็ร้อนแต่ก็นั่งสลับกับเพื่อนวิ่งไปซื้อน้ำซื้อข้าวมากินระหว่างรอ พอสักสองทุ่มพี่ Michael Jackson ก็มาแล้วจำได้ว่าเพลงแรก Jam เต้นไปร้องไปมันมาก ส่วนนักร้องผู้หญิงก็ขาดไม่ได้เลยเจ๊ Madonna ไม่รู้ทำไมถึงฟังเหมือนกัน พอโตมาก็ยังติดตามผลงานของเจ๊แกมาเรื่อยถึงปัจจุบัน

ยิ่งคุยยิ่งเขียนยิ่งคิดถึง 90’s

ป.ล.ที่หนึ่ง เอาเท่านี้ก่อนเพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่เล่าไปตอนนี้สงสัยจะเขียนถึงเช้า เช่นเรื่องที่เที่ยวกลางคืนของเด็กยุคนู้น อันนี้คงอีกยาวเดี่ยวค่อยมาเล่าต่อก็แล้วกัน

ป.ล.ที่สอง เดี๋ยวค่อยมาใส่รูปใส่ลิงค์ทีหลังแล้วกัน เพราะพวกรูปปากกาซานริโอ้ยุคแรกในเน็ตหามีไม่

เอาเรื่องกล้องก่อนแล้วกัน จากคราวก่อนที่บอกว่าฝันถึง สรุปว่าที่บ่น ๆ ไปผมได้พานา GF1 มาแล้วครับ ซึ่งวันที่ซื้อก็ยังมีเรื่องขำ ๆ ปนฮาไว้เป็นอนุสรณ์อีกด้วย โดยเริ่มมาตอนเช้าก็เอาแน่แล้วว่าจะซื้อ GF1 นี่แหล่ะ แต่เห็นราคาเครื่องศูนย์แบบเต็ม ๆ แล้วทำใจซื้อไม่ได้ (38,000 บาท) แม้จะมีบางร้านที่ลดราคาเหลือ 35,000 บาทก็ยังคิดว่าแพงอยู่ดี สุดท้ายช่วงเช้าวันนั้นก็ได้แต่ตามดูราคาเครื่องหิ้ว โดยในเว็บเท่าที่เห็นก็ลงราคาไว้ราว ๆ 29,000 บาท แถมบางเว็บสามารถเลือกตัวบอดี้สีขาวได้ด้วย (บอดี้ขาวใส่เลนส์สีดำหล่อมาก) เอาเข้าจริงโทรไปร้านพวกนี้บอกว่า “ต้องสั่งจอง” (แล้วเมิงจะบอกในเว็บทำไมว่ามีของ …แสรด โดยไอ้การสั่งจองต้องเข้าไปที่ร้านเพื่อวางเงินจอง 20-30 % ของราคาเครื่อง เจอตอบมาแบบนี้ใครจะไปเชื่อใจฟร่ะ และบ้างร้านมีของแต่ราคาก็ใกล้ ๆ กับเครื่องศูนย์ (ราว ๆ 32,000 บาท) เจอราคาแบบนี้ใครจะซื้อ

หลังจากเซ็งกับเครื่องหิ้วไปแล้วก็เลยเปลี่ยนแผนมาดูเครื่อง “มือสอง” ก็ตามดูทุกเว็บ ซึ่งผมเชื่อว่าในจักรวาลประเทศไทยวันนั้นผมตามดูครบทุกเว็บที่ลงขายเจ้า GF1 ซึ่งพอสรุปได้คร่าว ๆ ว่าช่วงนี้ (มี.ค. 53) คนปล่อยน้อยครับ ส่วนใหญ่จะปล่อยกันมาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว เท่าที่มีคนปล่อยออกมาก็จะปล่อยแต่ตัวบอดี้ ซึ่งผมอยากได้ทั้งเครื่องทั้งเลนส์ก็เลยมองข้าม ๆ ไป เพราะราคาบอดี้อยากเดียวมือสองก็ยังอยู่ในช่วง 21,000 – 22.000 บาท เรียกว่าแพงเหมือนกัน พอหาของไม่ได้อย่างใจก็มีแอบไปดูราคา EP-1 แต่ก็ไม่โดนอยู่ดี สุดท้ายคิดๆๆ หรือจะไปโดน Canon 550D ไปเลย ราคา GF1 เครื่องหิ้วซื้อ 550D + 18-55 เครื่องหิ้วได้พอดีเป๊ะ ๆ แต่ก็ไม่เอาอีกนั้นแหล่ะ เพราะใจไม่ขอบกล้องใหญ่

ก็เลยคิดหาวิธีใหม่เรื่อง GF1 ซึ่งก็เป็นที่มาของเรื่องขำ ๆ สำหรับผม คือมีคนปล่อยขายเฉพาะเลนส์ 14-45 mm ของศูนย์มีประกัน 2 ปีแยกมาชายอยู่เจ้านึงราคา 9,500 บาท ก็เลยรีบโทรไปถาม โดยผมตั้งใจว่าถ้าได้ราคาสัก 8,000 – 8,500 บาทก็คงดี คุยกันไปคุยกันมาจบที่ 8,500 บาทก็เลยกลายเป็นว่าวิ่งไปซื้อเลนส์ก่อนมีกล่องซะอีก …ตีงโป๊ะ พอได้ไปเจอคุณพี่คนขายก็ไม่แปลกใจที่ขายเจ้าเลนส์ตัวนี้แบบชิล ๆ เพราะคุณพี่แกซื้อ G1 มาแล้วในชุดเป็น 14-45 mm ตัวนี้ แต่ไม่คิดจะใช้เพราะอยากได้แค่บอดี้ G1 เพื่อเอาไปใส่กับสารพัดเลนส์มือหมุนของแกที่มีอยู่แล้ว แถมคุณพี่แกมีกล้องระดับเทพอย่าง Laica M9 และอีกสารพัด laica อีกหลายตัว ถามไถ่ว่าทำไมมีจุดแดงหลายตัวแกก็บอกว่าสมัยก่อนคนไทยยังไม่เห่อจุดแดงก็ปล่อยกันถูกก็เลยซื้อเก็บมาเรื่อย พอพวกฝรั่งเริ่มหาซื้อราคาเจ้าจุดแดงก็เลยพุ่งขึ้น ๆ ซึ่งก็เป็นจังหวะที่คนไทยเริ่มนิยมพอดี ซึ่งคุณพี่แกก็เพลา ๆ การซื้อลงไปบ้าง

ส่วนตัวบอดี้ GF1 บังเอิญว่าช่วงที่หา ๆ ราคาเครื่องหิ้วและมือสองได้เข้าไปในเว็บ avcamera.com เห็นมีเฉพาะบอดี้ของศูนย์ขายอยู่ด้วย 23,000 บาท และมีแบบชุดคิด GF1+ 20 mm (35,000 บาท) ซึ่งผมไม่อยากได้เลนส์ตัวนี้ก็เลยสอบถามไปว่ามีให้เทรดเลนส์กับ 14-45 mm มั้ยได้รับคำตอบมาว่าตัว 14-45 mm  ของหมด ซึ่งสุดท้ายก็ต้องหอบหิ้วตัวเองพร้อมเลนส์ที่ซื้อมาก่อนจะซื้อตัวกล้องไปที่ avcamera บางรักโน่นแหน่ะ ไปถึงร้านก็ไม่ได้อะไรมากก็บอก ๆ ไปว่าจะมาซื้อเฉพาะตัวบอดี้ของ GF1 ใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ออกมาจากร้านแล้ว

สรุปว่าผมได้ GF1 ของศูนย์ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกไม่ได้มองเล้ย….

———————————————–

ต่อกันที่เรื่อง iPad หลายคนบอกว่ามันคือ “Big iPod touch” ซึ่งผมว่ามันก็กึ่งนึงด้วยความที่เป็น iPhone OS เหมือน ๆ กัน แถมดูข้อมูลจากเว็บแอปเปิ้ลก็ไม่ค่อยมีอะไรทำให้รู้ว่าต้องซื้อ iPad ซึ่งนั้นเป็นความคิดของคนอื่น ซึ่งผมก็ในมุมของผมว่าจะสามารถนำ iPad มาใช้ทำอะไรได้บ้างก็ได้คำตอบแบบเข้าข้างตัวเองคือ

- เอาไว้อ่านหนังสือ

เรื่องหนังสือผมเป็นคนที่ซื้อเรื่อย ๆ ครับ ซื้อไม่บ่อยไม่เยอะ ปี ๆ นึงพวกพ็อกเก็ตบุ๊คก็สัก 7-10 เล่ม แต่ไอ้ของที่ซื้อตั้งแต่ปีที่แล้ว (2552) นับนิ้วดูถ้านับไม่ผิดอ่านจบเล่มไปแค่ 3 เล่มเอง บางเล่มซื้อมาไม่อ่านเพราะขี้เกียจถือไปไหนมาไหนติดตัวเพราะเรื่องน้ำหนักครับ ก็เลยคิดเอาเองว่าถ้ามี iPad จะช่วยเรื่องนี้ได้ ส่วนพวกนิตยสารก็หวังว่าพวกหัวดัง ๆ จะค่อย ๆ ทยอยออกมาในฉบับ iPad และที่สำคัญขอให้มีราคาถูกกว่าหน้าปกฉบับจริง หรือถ้าจะให้ดีเลยขอให้มีสมัครสมาชิกแบบรายปีในราคาถูกด้วยก็จะดีไม่น้อย …ฮา

- เอาไว้ทำงาน

เรื่องนี้คงแบ่งเป็นสองส่วนคือหนึ่งไว้ใช้กับงานที่เกี่ยวข้องในเว็บในส่วนของการีวิว เพราะเท่าที่ดูตามแต่ละเว็บยี่ห้ออุปกรณ์เสริมสำหรับ iPod/iPhone ทั้งหลาย ต่างก็บอกว่าจะทำนู้นนี่ของ iPad ออกมาแน่ ๆ แถมบางเว็บมี Mock Up ตัวเคสของ iPad กันแล้วด้วย เห็นแบบนี้แล้วคิดว่าไง ๆ ก็ต้องซื้อแล้วเพราะถ้ามีพวกเคสหรืออุปกรณ์เสริมอื่นของ iPad มาถึงมือ แต่ดันไม่มีตัวเครื่องก็งามไส้กันเลยทีเดียว เรียกว่าเป็นไฟท์บังคับมาก ๆ สำหรับเรื่องนี้ ส่วนเรื่องงานส่วนที่สองมาจากการคิดเอาเองว่าถ้ามี iPad แล้วจะรายงานข่าวนอกสถานที่คล่องตัวมากขึ้น เพราะแทนที่จะหอบหิ้ว MacBook ก็กลายเป็นถือ iPad ไปแทน (หรืออาจจะจับคอมโบ้คู่กับ Wireless Keyboard บางกรณี) ในการรายงานข่าวแบบสด ๆ เข้าเว็บผ่านทาง twitter ซึ่งเรื่องนี้ก็เสี่ยงมากเหมือนกันเพราะเป็นการคิดเองเออเองไม่ได้จับตัวจริงก่อนตัดสินใจ เรื่องทำงานอื่น ๆ อย่างพวก iWork ที่แอปเปิ้ลโม้ไว้ยังตอบไม่ได้ว่าจะสามารถแทนที่การใช้ MacBook ได้มากน้อยแค่ไหน ซึ่งถ้า iPad สามารถแทนที่ได้บ้างก็คงดีไม่น้อย

- เอาไว้เล่นแอพฯ for iPad

ต่อจากข้อแรกที่หลายคนคิดว่ามันคือ Big iPod touch ทำให้หลายคนมองข้ามเรื่องแอพฯ for iPad ไป การมีแอพฯแสนกว่าแอพฯอยู่ใน App Store เป็นเรื่องดีครับ แต่แอพฯที่มีมันทำมาสำหรับ iPhone/iPod touch ที่สามารถนำมาใช้บน iPad ได้ก็จริง แต่พวก UI ต่าง ๆ ของแอพฯในตอนนี้ทำมาสำหรับหน้าจอของ iPhone/iPod touch ครับ ซึ่งผมคิดเอาเองว่าพอ iPad ออกมาก็จะมีอีกหลายๆๆแอพฯออกมาเพื่อ iPad โดยเฉพาะ ซึ่งแอพฯพวกนี้เป็นไปได้ที่จะไม่สามารถใช้ได้บน iPhone/iPod touch ก็คิดเอาเอง(อีกแล้ว)ว่าน่าจะมีแอพฯที่ใช้ประโยชน์จากความสามารถของ iPad ในเรื่องของหน้าจอใหญ่ออกมาอีกพอควร ผมว่าอย่างน้อย ๆ พวก UI ของแอพฯ for iPad ก็คงถูกออกในแบบที่คนไทยเรียกว่า “คิดใหม่ทำใหม่” ครับ หลายคนที่คุยด้วยยังไม่ได้นึกถึงเรื่อง UI เฉพาะของ iPad เรียกว่ายังติดหน้าตา UI ของแอพฯ for iPhone กันอยู่

เอาเป็นว่าใครบังเอิญ Google มาเจอเว็บนี้แล้วมีความคิดอยากทำแอพฯ for iPad ขายก็ขอให้คิดเรื่อง UI สำหรับ iPad ให้ดีนะครับ

- เอาไว้ทำอะไรต่อมิอะไร

จริง ๆ ยังนึกไม่ออกครับว่าจะเอา iPad ไว้ทำอะไรได้อีก เพราะเห็นแค่ในเว็บก็นึกออกเท่าที่แอปเปิ้ลโม้ไว้แค่นั้นครับ เรื่องอื่น ๆ อย่างพวกเช็คอีเมลหรือเล่นอินเตอร์เน็ตบน iPad เป็นเรื่องรองสำหรับผม (ในกรณีที่ไม่มีฟีเจอร์เพิ่มเติมจาก iPhone) ส่วนเรื่องจะเอาไว้เล่น twitter หรือ facebook บนรถไฟฟ้า นึกเรื่องนี้ก็ขำท่าทางเวลาหยิบ-จับ-จิ้มหน้าจอเวลาเล่น twitter กับ facebook ซะจริง ๆ คิดดูหยิบ iPad มาเม้นเพื่อนใน facebook บนรถไฟฟ้าคนรอบข้างรู้หมดว่าเราชื่ออะไร กำลังพิมพ์อะไรอยู่ หรือถ้าจะเอาไว้เล่นเกมบนรถไฟฟ้าท่าทางที่ออกมาสำหรับบางเกมคงขำไม่น้อย

ส่วนคำถามที่ว่า iPad จะฮิตเหมือน iPhone รึเปล่า ผมเชื่อว่าไม่ครับ ด้วยเพราะหลายคนมี iPhone หรือ iPod touch กันอยู่แล้วก็คงไม่อยากเพิ่มภาระหิ้ว iPad อีก หรือยังนึกไม่ออกมาจะเอามาทำอะไรในเมื่อ iPhone/iPod touch ที่ฉันมีก็ทำได้ทุกอย่างที่ฉันอยากได้อยู่แล้ว และที่สำคัญคือราคา iPad ตอนนี้โดนเอาไปเทียบกับ iPod touch แบบนี้ไง ๆ ก็ดูแพงกว่าเยอะครับ หรือถ้าจะมองแค่ราคาของ iPad อย่างเดียวผมว่าถ้าเข้ามาไทยก็คงแพงอยู่เหมือนกัน โดยส่วนตัวผมคร่าว ๆ ว่าราคาน่าจะเริ่มที่ 19,000 บาท (+/-500 บาท) สำหรับรุ่น 16GB (Wi-Fi) ส่วนวันวางจำหน่ายในไทยอย่างเป็นทางการถ้าดูจากที่แอปเปิ้ลประกาศออกมาในตอนนี้ ผมว่าอีกอีกพักใหญ่เลยครับ

ร่ายมาซะยาวสรุปสั้น ๆ เลยแล้วกันว่า “สั่งไปแล้ว” ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดคงได้รีวิวลงในเว็บช่วงหลังสงกรานต์ครับ ช่วงนี้ก็เลยเห่อ(ล่วงหน้า)หาโหลดพวก PDF ซะเยอะเชียว ^^”

———————————————–

GF1 กะ iPad มาพร้อม ๆ กันแบบนี้บอกได้คำเดียวว่า “ตัวเบา” ไปอีกหลายเดือนครับ T^T

เริ่มจากพิกัดร้าน Chabuton แล้วกันนะครับ ร้านตั้งอยู่ตรงข้างลิโด้ (สยามสแควร์) ครับ ซึ่งเดิมที่ตรงนี้เป็นร้าน Pizza Hut ตอนนี้โดนเซ็นทรัลมาเหมาหมดกลายเป็นร้านอาหาร 3 ร้านได้แก่ร้าน Pepper Lunch และ Chabuton อยู่ชั้นหนึ่ง ส่วนชั้นสองเป็นร้านชาบูชื่อ “RYU” ครับ

จากคำบอกเล่าของคนรอบตัวบอกว่าร้าน Chabuton รอนานครับ ซึ่งก็นานจริง ๆ ครับ ไปตอนเกือบ ๆ ทุ่มวันจันทร์ (22 มี.ค. 53) มีคนต่อแถวกันพอควร ซึ่งโชคดีที่เป็นวันธรรมดาคนเลยต่อคิวไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ได้ข่าวว่าวันเสาร์-อาทิตย์ต่อคิวยาวมากเหมือนกัน รอสัก 15 นาทีก็ได้เข้าร้านครับ …อืม “เราจะได้กินราเมน TV Champion” แล้ว

สำหรับสูตรราเมน TV Champion ปี 2002 เป็นของมิสเตอร์ Yusuji Morizumi ครับ สำหรับเมนูเล่มแดง (ช่างเข้ากับสถานการณ์ในกรุงเทพซะจริง ๆ) เปิดมาไม่มีอะไรมากครับ อาหารหลัก ๆ มีแต่ราเมน โดยผมสั่ง “Kara Kara Tonkotsu Ramen” (ในเมนูรายการที่ 2) ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยสั่ง “Tonkotsu Ramen” ชามเล็ก (เบอร์ 1 ครับ) แหะๆ หน้าตาก็ตามรูปครับ แทน แท้น….

“Kara Kara Tonkotsu Ramen”

รสชาติให้เต็มสิบครับ แต่ช้าก่อน…รสชาติที่ผมว่าคือน้ำซุป, หมูชาชู และอื่น ๆ ที่ไม่ใช่เส้นครับ ส่วนตัวเส้นผมว่าร้านอื่นที่เคยได้ลองอร่อยกว่าสำหรับผมนะ คือเส้นจะออกแข็งนิดนึง ไม่ใช่ว่าลวกไม่สุกนะครับ แต่พอเอาฟันขบเส้นรู้สึกได้ว่าเส้นจะแข็งหน่อย ๆ ก็คงเป็นสูตรของทางร้านเขามั้งครับ หมูชาชูที่อยู่ในชามมีชิ้นเดียวครับ แต่ชิ้นใหญ่อยู่เหมือนกัน รสชาติดีเลยครับ กินแล้วอยากจะสั่งเกาเหลาหมูชาชูอย่างเดียวสักชาม ..ฮา ส่วนน้ำซุปซดคล่องคอมากครับ ส่วนที่เห็นรอยหน้าแดง ๆ ในรูปหมูสับกับน้ำมันพริกเผาครับ ความเผ็ดไม่กระเทือนปากคนไทยครับ แค่เผ็ดพอขำ ๆ ให้รู้ว่าเผ็ดนะจ๊ะ

“Tonkotsu Ramen”

อีกชามก็คือ ๆ กับชามข้างต้นครับแต่ไม่มีพริก “Tonkotsu Ramen” ซึ่งเราก็จะได้ชิมรสชาติน้ำซุปแบบเน้น ๆ ชามนี้ก็เด็ดครับ กินง่าย ซดกันหมดชามได้ง่าย ๆ เลยครับ

“Chashu Don”

ส่วนคนที่ไม่ชอบราเมนก็สามารถสั่งข้าวหน้าหมูย่าง “Chashu Don” มาทานก็ได้ครับ ตอนมาเสริฟก็ชามเล็ก ๆ ครับ เรื่องรสชาติกลาง ๆ เพราะมาแบบว่าข้าวกับหูมชาชูช้ินโต ๆ ช้ินนึงแล้วก็เศษ ๆ หมูชาชูมาให้อีกหน่อย ถ้าทานแบบไม่ปรุงก็จะจืด ๆ เค็ม ๆ ครับ แต่เด็ดที่หมูชาชูเหมือนในราเมนที่พอเอามาทำแบบแห้ง ๆ โปะข้าวรสชาติที่เข้าไปในปากก็จะรู้สึกอีกแบบ

เจี้ยวซ่า เอ้ย…เกี๊ยวซ่าครับ

ของทานเล่น “เกี๊ยวซ่า” อร่อยดีครับ โดยตัวรูปร่างหน้าตาเกี๊ยวซ่าจะไม่ใช่แบบร้านอื่นที่เป็นแบบรี ๆ แล้วจับจีบครับ แต่จะเป็นรูปพัดโดยที่ส่วนขอบพัดจะกรอบ ๆ กรุบ ๆ ส่วนตัวไส้รสดีครับ จานนึงมา 8 ชิ้น เสียดายว่าแต่ละชิ้นเล็กไปนิดยังทานไม่จุใจหมดจานซะแล้ว

รวม ๆ แล้วสำหรับร้าน Chabuton ผมว่าคนกรุงเทพฯคงเห่อกันอีกพักใหญ่ เพราะตอนนี้มีอยู่สาขาเดียวครับ ใครอยากทานก็ทำใจเรื่องต่อคิวกันหน่อยครับ ไม่อยากต่อแถวนานต้องเป็นวันธรรมดาช่วงเลิกงานใหม่ ๆ คนยังไม่แห่กันมาครับ เบ็ดเสร็จมื้อนี้ห้าร้อยกว่าบาทครับ

…ลืมบอกไปเรื่องนึงว่าเครื่องดื่มร้านนี้ชาเขียวกับน้ำอัดลมเป็นแบบเติมได้เรื่อย ๆ นะครับ

คุย ๆ กันเรื่องอัพเดทบล็อคผมยอมรับและนับถือหมอต้นเป็นที่สุดเพราะเป็นผู้ที่มีระเบียบแบบแผนมาก ๆ ในการอัพเดทบล็อกโดยแบ่งเลยว่าวันธรรมดาอัพเดทเรื่องอะไร วันหยุดอัพเดทเรื่องอะไร ถ้าจะเลียนแบบหมอต้นคงได้เปลี่ยนจาก’ตามวัน’เป็น’ตามเดือน’เป็นแน่ (ฮา)

สำหรับหัวข้อที่คุยกันแล้วทำให้ผมเกิดกิเลสเป็นที่ซู้ดด..เห็นจะไม่พ้นเรื่องกล้องถ่ายรูปที่ตอนแรกก็ตัดใจกับเจ้าพานา GF-1 ไปแล้ว แต่แบบว่าดวงคงเป็นเนื้อคู่กันจริง ๆ กระมัง เพราะไปไหนก็เจอแต่กล้อง ๆๆๆ ตั้งแต่คนรอบตัวเร่ิมถือกล้องที่เรา(เคย)อยากได้มาผ่านหน้าผ่านตาบ่อย ๆ ต่อมาไปเจอรุ่นน้องคนหนึ่งเพิ่งถอยพานา GF-1 มา ก็แหม..กำลังอินกับเจ้าตัวนี้อยู่พอดีพอได้ลองจับตัวจริงยิ่งเพิ่มเติมความอยากได้เข้าไปใหญ่ แต่ก็ไม่ค่อยอะไรมากเพราะราคากล้องพานา ‘แพง’บรรลัยเรีียกว่าราคาที่ซื้อ GF-1 (Body + 20 mm/F1.7) ถ้าเป็นราคาเครื่องศูนย์แบบเต็ม ๆ น่าจะได้สักเครื่องหิ้วราว ๆ แคนอน 550D + 2 เลนส์ระดับเริ่มต้นได้เลย และที่ทำให้ต้องเร่ิมหาข้อมูล GF-1 จริง ๆ จัง ๆ ก็เพราะไปยืมเจ้าพานา LX-3 มาจากรุ่นพี่คนหนึ่งมาถ่ายงาน iPhone by dtac ตั้งแต่วันแถลงข่าว (11 มี.ค. 53) จับ ๆ ถือ ๆ กด ๆ ดูรูปที่ออกมันช่างงามกระไรเช่นนี้ ผมว่าในกล้องระดับคอมแพ็คไม่ว่าจะรุ่นไหนก็กิน LX-3 ยากอยู่เหมือนกันนะ สุดท้ายไปเดิน ๆ ดูเจ้าพานา LX-3 เทียบกับแคนอน G11 จับแล้วชอบ G11 เรื่องความบึกก็จริง ๆ แต่สุดท้ายก็ยังหลงกับ LX-3 อยู่ดี แต่ใจลึก ๆ ก็ยังอยากได้เจ้า GF-1 อยู่อีก (เอาเข้าไป) ก็เลยไม่ยอมซื้อ LX-3 เพราะรู้ตัวดีว่าถ้าซื้อ LX-3 ก็ต้องหาทางซื้อ GF-1 อยู่ดี

หลังจากกลับมีตติ้งกับพี่ ๆ เพื่อน ๆ ก็หาข้อมูล GF-1 มาเรื่อยเข้าไปดูราคามือสองบ้าง, ราคาเลนส์ M4/3 บ้าง (แพงชิ..หาย), ราคาเครื่องหิ้วบ้าง และก็ฝันถึง GF-1 บ้างอะไรบ้าง เรียกว่าอาการเพ้อ(เจ้อ)เข้าสิงร่างอย่างเต็มที่แล้ว

…จบดื้อ ๆ เลยแล้วกันเขียนต่ออีกสัก 3 ย่อหน้าคงลงแดงแน่ ๆ

ป.ล. หน้าตาพานา GF-1 สีขาวมันหล่อจริง ๆ นะ >_<

]]> http://blog.siampod.com/2010/03/18/meeting-and-camera-1/feed/ 2 http://blog.siampod.com/2010/01/13/%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%9a-ipod-%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b8%e0%b8%94/ http://blog.siampod.com/2010/01/13/%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%9a-ipod-%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b8%e0%b8%94/#comments Wed, 13 Jan 2010 08:49:27 +0000 kangg http://blog.siampod.com/?p=117 เคยโดนถามอยู่เรื่อย ๆ ครับว่าผม “ชอบ iPod รุ่นไหนที่สุด” อาจจะด้วยเพื่อน ๆ และคนรู้จักหลายคนเห็นว่าผมมีเว็บแนว ๆ นี้กับเค้าอยู่ก็เลยไม่รู้จะถามอะไรเวลาคุยกัน

คำตอบของผมให้ได้เลือกได้เพียงรุ่นเดียวขอเลือก iPod 3G รุ่นที่มีสี่ปุ่มเรียงกันด้านบน Touchwheel แถมมีไฟไว้มองเวลากลางคืนสีส้ม ๆ อีกต่างหาก การทำงานของตัวเครื่องให้เป็นระบบสัมผัสแต่เอานิ้วแตะ ๆ คำสั่งก็ได้ตามต้องการแล้ว ส่วนตัว Wheel ของรุ่นนี้เรียกว่า Touchwheel คือแค่แตะแล้วหมุนครับ (รุ่นหลังจากนี้จนถึงปัจจุบันเรียกเป็น Clickwheel) สำหรับผมยกให้รุ่นนี้ครับ สวยบาดใจที่สุดสำหรับผมแล้ว :)

นอกจากจะโดนคำถาม “ชอบ iPod รุ่นไหนที่สุด” แล้วอีกคำถามที่โดนถามอยู่บ่อย ๆ ประมาณว่าทำเว็บแบบนี้ต้องมี iPod ครบทุกรุ่นแน่เลย คำตอบคือยังมีไม่ครบครับ เท่าที่มีติดตัวอยู่ตอนนี้ก็มี

• iPod 3G
• iPod 4G
• iPod nano 5G

ส่วนรุ่นอื่นที่เคยมีแล้วต้องพลัดพรากจากันไป (T^T) มี

• iPod 5G
• iPod nano 1G
• iPod nano 2G

สำหรับ iPod คิดว่าคงตามเก็บเรื่อย ๆ ครับ ถ้าเจอแล้วราคาไม่แพงก็คงค่อย ๆ ทยอยซื้อเก็บครับ ..ว่าไปก็เหมือนสะสมสแตมป์นะ :)

photo : wikipedia

ส่วนเรื่องจริง ๆ ที่ทำให้ต้องมาเขียนถึงสยาม สแควร์ก็คงเป็นเรื่องการขายของบนทางเท้าที่คนเดินสยามแบบผมก็สุดซึ้งกับระบบการขายของแบบนี้ เริ่มต้นของเรื่องนี้จริง ๆ ก็ไม่ค่อยหนักหนาเท่าไหร่หรอกพี่เพราะพ่อค้าแม่ขายที่มาตั้งแผงขายของก็มีกันอยู่ไม่กี่ราย แต่ตอนนี้นอกจากจะมีจำนวนแผงเยอะกว่าสมัยก่อนแบบหลายเท่าตัวแล้ว บางร้านยังมาตั้งกันตั้งแต่หัววันไม่ใช่มาตั้งกันตอนเย็น ๆ ค่ำ ๆ อีกต่อไป แล้วลองนึกสภาพทางเท้าตลอดแนวช่วงบันไดทางลงบีทีเอส (ซ. 3) ไปจนถึงหน้าโรงหนังลิโด้ดูครับ ไม่มีทางเดินเลยครับ คะเนด้วยสายตามีช่องให้เดินกว้างไม่เกิน 1 เมตรครับ คนแม่งเดินกันมหาศาลเบียดกันแล้วเบียดกันอีก สุดท้ายตอนนี้กลายเป็นว่าคนต้องลงไปเดินบนถนนเสียเอง ไม่งั้นระยะทางแค่ไม่กี่เมตรคุณอาจจะต้องใช้เวลาร่วม 15 นาทีในการเดินเบียด เท่านั้นยังไม่พอถ้าคุณเดินออกมาจากซ. 2 ตอนช่วงที่เร่ิมขายของกันแล้วคุณจะไม่สามารถเดินออกแบบปกติเพราะคนขายของแถวนั้นจะนำรั้วเหล็กมาวางปิดถนนแล้วนำเสื้อผ้าหรือแผงขายของมาตั้งบังไว้ ถามว่าแล้วจะออกทางไหน แม่งก็มีทางให้เดินเท่ารูหนูอยู่ด้านข้างแผงขายของ ๆ ใครสักคนใช้เป็นช่องเดินผ่านไปมา เจออย่างนี้ผมว่าเป็นใครก็เบื่อและพลาดไม่ชอบแผงขายของแถวนั้นไปด้วยไม่มากก็น้อย แถมถ้าลองเดินไปชนแผงขายของเข้ารับรองโดนต่อว่าอีก ทั้ง ๆ ที่แผงขายของตั้งอยู่บนทางเท้าทางสัญจรของผู้เดินถนน เค้าผิดกฏหมายแน่นอน คนเดินถนนที่จ่ายภาษีก็ต้องโดนด่ากันไป เพราะพวกเขาก็อ้างว่าเขาก็จ่ายส่วยให้เจ้าหน้าที่รัฐเหมือนกัน ฉะนั้นพวกเขาก็มีสิทธิ์เปิดขายของได้

ผมเชื่อว่าคนค้าขายที่เปิดร้านอยู่ในสยาม สแควร์ทั้งหมดได้รับผลกระทบแน่ ๆ ครับ ส่วนจะมากหรือน้อยผมไม่มีข้อมูลหรอกครับ แต่เอาว่าถ้าร้านข้างทางตัดราคาขายถูกกว่าอีกสัก 50 บาทในของแบบเดียวกัน ร้านรวงในสยาม สแควร์ได้ร่วงกันแน่ ๆ ครับ ไม่รู้ว่าทางจุฬาฯ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินและให้เช่าที่บริเวณนั้นจะมีมาตรการดูแลเรื่องนี้อย่างไร และที่สำคัญคือทางกรุงเทพฯ ปัจจุบันมีคุณชายผู้ว่าฯ เป็นหัวเรือใหญ่มองไม่เห็นหรือกระไรว่าคนเดินถนนเขาเดือนร้อน ถ้าจะรับส่วยขายของก็ช่วยจัดระเบียบเรื่องสถานที่ขายให้ดี ๆ หน่อย เพราะผมเชื่อว่าหลาย ๆ คนที่เคยรักสยาม สแควร์ เริ่มเบื่อกับสยาม สแควร์ในตอนนี้ที่กำลังทรุดโทรมลงด้วยความมักง่ายของหลาย ๆ ฝ่ายครับ ถ้าทางกรุงเทพฯ ไม่ว่าจะหน่วยงานไหนมีมติให้ขายของบนทางเท้าได้แบบนี้อีกไม่นานสยาม สแควร์ก็คงไม่เป็นสยาม สแควร์อีกต่อไปเอกลักษณ์ของสยาม สแควร์ค่อย ๆ หมดลงไปทุกที จากที่เคยเดินกันสบาย ๆ ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับตลาดนัดที่มีคนเยอะ ๆ มารวมตัวกัน อย่าว่าแต่พวกฝรั่งเองเปรียบประเทศไทยเลยครับ แค่คนไทยเอาเปรียบกันเองแบบนี้ผมว่าช้ำใจยิ่งกว่าโดนฝรั่งมาเองเปรียบอีก

(เรื่องขายของบนทางเท้าจริง ๆ ก็มีให้เห็นทุกที่และทุกยุคทุกสมัยกันอยู่แล้ว เพียงแต่ผมรู้สึกว่ายุคคุณชายผู้ว่าฯ แม่งเยอะเกินไปแล้วครับ ไม่ว่าจะไปที่ไหนกลายเป็นว่าคนเดินสัญจรแทนที่จะได้เดินตามทางของตัวเอง กลับกลายเป็นว่าต้องไปเดินบนถนน ผมไม่เคยเห็นทางเท้าที่ไหนในกรุงเทพฯ สามารถเดินได้แบบสะดวก ๆ สักที่เลยครับ)

ปีใหม่สำหรับผมจะว่าไปเท่าที่นึกออกในตอนนี้เรียกว่า 5 ปีแล้วล่ะมั้งที่อยู่ในกรุงเทพตลอด ที่อยู่ในกรุงเทพส่วนหนึ่งเพราะแก๊งค์เเพื่อนซี้กลับบ้านตจว.กันหลายคนก็เลยไม่มีโปรแกรมนัดเที่ยวกัน อีกอย่างคือไม่อยากไปแย่งกันกินแย่งกันเที่ยวกับคนกรุงเทพด้วยกันในช่วงเวลาแบบนี้ครับ คือคนกรุงเทพหนีกรุงไปจังหวัดอื่น ๆ กันหมดก็เลยกลายเป็นว่าไปที่ไหนก็เจอคนกรุงเทพไปแย่งกันเที่ยวทุกหัวระแหงในประเทศไทย ก็เลยกลายเป็นที่มาของการอยู่กรุงเทพในช่วงปีใหม่รวมถึงเทศกาลที่มีวันหยุดเยอะ ๆ ด้วยแหล่ะ

การทำงานแบบทุกวันคือวันทำงาานและทุกวันคือวันหยุดก็มีดีตรงนี้แหล่ะ คืออยากไปไหนก็จัดแผนงานตัวเองอย่างเดียวไม่ต้องไปแคร์สื่อ เอ้ย..แคร์เทศกาล นึกอยากไปไหนเมื่อไหร่วันไหนก็จัดไปตามแต่สะดวก ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะหาช่วงวันธรรมดาควบวันหยุดก็จะได้ฟีลแบบเงียบ ๆ บวกครื้นเครงในช่วงที่เรากำลังจะกลับพอดี

ช่วงหลัง ๆ มานี้รู้สึกไปเองว่าชอบหัวหินเป็นพิเศษ เรียกว่ามีอยู่ช่วงนึงไป 2 ครั้งใน 2 อาทิตย์ (-_-”) ชอบหัวหินตรงที่เป็นเมืองที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก เรียกว่าถ้าจะเดินก็เดินได้แต่เหนื่อยหน่อย ของกินที่หัวหินก็เพียบทั้งคาวทั้งหวานจะเอาแบบโบราณหรือสมัยใหม่มีหมด แต่ที่ชอบใจม้าก..มากล่าสุดคงเป็นเพราะหัวหินมี 3G ให้ใช้ด้วย ซึ่งผมก็พึ่งมาใช้มือถือทรูมูฟด้วยเมื่อไม่นานมานี้ เรียกว่าพอไปถึงหัวหิน 3G มีให้เล่นตลอดก็เลยรู้สึกเหมือนไม่ได้ขาดอะไรทั้งเรื่องงานเช่นอัพเดทเว็บ หรือเรื่องเล่น เช่น Twitter ไปที่อื่นก็เกรงว่าทรูมูฟจะหายไปหมดทั้งเน็ตทั้งสัญญาณโทรศัพท์

ใครยังนึกไม่ออกว่าจะไปไหนก็อยู่กรุงเทพด้วยกันนี่แหล่ะครับ :)