หลาย ๆ อย่างจำได้ว่าประเทศเราก็เคยเป็นผู้ผลิต แต่ตอนนี้ใครหน้าไหนจะสู้จีนที่ต้นทุนการผลิตถูกกว่าบ้านเรา ส่วนเรื่องที่เรายังมัวแต่ภูมิใจกันนักหนาคือเรื่องความปราณีตในฝีมือแรงงาน ผมว่าน่าตลกที่เรายังทะนงตนอะไรกันก็ไม่รู้ เพราะเรื่องแบบนี้มันเรียนรู้กันได้ พูดไปก็เหมือนกับเรื่องฟุตบอลที่สัก 20 ปีก่อนเราก็พูดกันว่าบอลญี่ปุ่นไง ๆ ก็แพ้ไทยอยู่วันยังค่ำ แล้ววันนี้เป็นไง… หรือที่เพิ่งได้ยินไม่นานมานี้ในช่วงไม่เกิน 10 ปี ‘เวียดนามนะเหรอ สู้ไทยไม่ได้หรอก’ วันนี้เป็นไงเขาส่งข้าวไปตีตลาดโลกนำไทยไปเท่าไหร่แล้ว อีกหน่อยผมว่าเราคงต้องไปทะเลาะกับจีนอีกหลายเรื่องโดยเฉพาะ ‘ผลไม้’ ที่จีนเร่ิมปลูกได้หลายอย่างแล้วเพียงแต่ตอนนี้รสชาตยังไม่อร่อยเท่าของในบ้านเรา ซึ่งแน่นอนว่าคนไทยก็พูดเหมือนเดิมว่า ‘ผลไม้จีนนะเหรอ สู้ผลไม้ไทยไม่ได้หรอก’ ถ้าเรายังพูดแบบนี้กันอยู่ผมว่าไม่นานประเทศไทยคงไม่ต่างอะไรกับหมาที่แหงนหน้ามองเครื่องบินรอเห่าเวลาเครื่องบิน ๆ ผ่าน

บ่น ๆ ไปก็ไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากเตือนตัวเองว่าอย่าหยุดอยู่กับที่เพราะคนอื่นเขาจะแซงหน้าไปหมด ฉะนั้นถ้าอยากทันคนอื่นก็ต้องเร่ิมเดินได้แล้ว

แล้วคุณล่ะเร่ิมเดินรึยัง ?

ป.ล. จะว่าไปผมก็เคยได้ยินผ่าน ๆ หูนะว่ามีคนหาซื้อไอโฟน Made in USA ไม่รู้ป่านนี้หาซื้อได้รึยัง